DOKUMAK

DOKUMAK
Tek başına, ıssız bir serâba yürüyorum,
Her adımda, damsız bir harâbe görüyorum:
Bir bacası yıkılmış, bir kapısı kırılmış,
Zilleri çıkarılmış; görüyor, yürüyorum…

Peşimde, tam yüz milyon çeşit köpek havlıyor!
Deli dehşet bir hava, nefesimi avlıyor…
Her sokak başını bir tekinsiz adam kapmış,
Gelen geçen kim varsa, nabza göre tavlıyor…

Hadi, gücün yeterse, orayı geçiyorsun;
Yine, her sokak başı, bir içki içiyorsun!
Korkunç bi’ şey ve sarhoş olmamak elde değil!
Sanki mayın tarlası.. ve sen gül dikiyorsun!

Karşına çıkan her bir sayfayı okuyorsun,
N’olursan ol, tam orda, dünyalık kokuyorsun!
Kalbinin gösterdiği yol belli, biliyorsun;
O ibreyi sadece kendine dokuyorsun…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir